This is the category description. In this theme you can attach a featured image for every category. Also you can set a default template for all categories and select a specific one in the categories that you want to have a different look.

Splinter Photography – J.J. Schlingemann

Wanneer iemand is veroordeeld voor een strafbaar feit, dan kan diegene op vordering van het Openbaar Ministerie door de rechter verplicht worden tot betaling van een geldbedrag aan de staat ter ontneming van wederrechtelijk verkregen voordeel. Deze cursus behandelt de theoretische en procesrechtelijke kwesties van de ontnemingsvordering en geeft op overzichtelijke wijze weer welke aspecten van de vordering voor (succesvol) verweer in aanmerking komen.

Deze cursus behandelt theoretische en procesrechtelijke kwesties op het gebied van de ontnemingsvordering.
Blok A behandelt de strafrechtelijke voordeelsontnemingsprocedure, zoals geregeld in de zogenaamde ‘Pluk ze-wetgeving’, tot aan de aanvang van het onderzoek ter terechtzitting.
In Blok B wordt ingegaan op de strafrechtelijke voordeelsberekening, waarbij in het bijzonder aandacht wordt geschonken aan voordeel uit hennepplantages, aan de hand van de rapporten van het Bureau Ontnemingswetgeving Openbaar Ministerie (BOOM) uit 2005, 2010 en 2016. Voorts worden de ontnemingsuitspraak en de tenuitvoerlegging besproken.

Voor verdere informatie: JurisDidact

Is de Nederlandse regelgeving terzake van de ontneming van wederrechtelijk verkregen voordeel (art. 36e Sr) strijdig met de onschuldpresumptie van artikel 6 EVRM, wanneer niet buiten redelijke twijfel kan worden vastgesteld dat de betrokkene het strafbaar feit terzake waarvan de vordering is ingesteld heeft gepleegd, en evenmin kan worden vastgesteld dat hij vermogensbestanddelen bezit waarvan hij de herkomst niet kan verklaren?

Op 1 maart 2007 deed het Europees Hof voor de Rechten van de Mens een opmerkelijke uitspraak in de zaak Geerings versus Nederland, waarin geconcludeerd werd dat de in die zaak op artikel 36e lid 2 Sr gebaseerde ontnemingsmaatregel onverenigbaar is met artikel 6 lid 2 EVRM.

Klik op de afbeelding om het artikel te lezen

In recent years the international community has paid closer attention to the phenomenon of child-headed households; these are households where a child has taken over the majority of responsibilities of the main caregiver. The primary factors leading to this situation are HIV/AIDS, poverty, conflict and the disintegration of the traditional extended family network. Although children who are deprived of adequate parental care have the right to alternative care, millions of children – including those living in child-headed households – have no recourse to this fundamental right.

This study presents an overview of alternative care as well as the factual situation of child-headed households in a selected group of focus countries in sub-Saharan Africa and further provides recommendations aimed at both legal and policymaking issues relating to the existing alternative care systems. This research seeks answers to the question: “What does the internationally recognised right to alternative care for children entail and is the recognition of child-headed households as a form of alternative care in line with the Convention on the Rights of the Child and other international standards which have been adopted as a measure to protect the inherent rights of children to protection, development, survival and participation?

Click on the image to read or download the book

According to the preamble to the UN Convention on the Rights of the Child, children should grow up in a family environment, in an atmosphere of happiness, love and understanding. In addition, Article 20 UNCRC provides that state parties ‘shall provide special protection and assistance to children who no longer have a family or who are temporarily deprived of their family’. These children have the right to alternative care, provided by the state. Article 20 lists four possible types of alternative care: foster care, kafalah (a form of open adoption recognised is Islamic law), adoption or, should other options not be available, placement in a suitable institution for the care of children.

Despite the clarity of the CRC regarding the responsibilities of States towards children who live without their parents, many children – having lost one or both parents as a result of the HIV/AIDS pandemic, armed conflict and genocide – find themselves without any protection or assistance whatsoever. While the UNCRC provides a framework for a child protection system, it does not provide States with comprehensive and detailed guidelines. This lack – and the rapidly increasing number of children living without their parents – has given rise to a call for an internationally-accepted instrument.

Click on the image for the full text

Uit hoofde van artikel 20 Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind heeft een kind dat niet in het eigen gezin kan opgroeien “recht op bijzondere bescherming en bijstand van staatswege”, ook wel het recht op alternatieve zorg genoemd. Wereldwijd leven miljoenen kinderen echter zonder (adequate) ouderlijke zorg, terwijl een geschikt alternatief niet voorhanden is.

In dit betoog wordt ingegaan op de betekenis van het recht op alternatieve zorg. Daartoe wordt bovenvermeld artikel 20 IVRK geanalyseerd, alsmede de nog relatief nieuwe VN Richtlijnen voor Alternatieve Zorg voor Kinderen.

Klik op de afbeelding om het artikel te lezen

Addis Ababa University College of Law and Governance Studies – LL.M in Human Rights programme

Course content:

Children’s Rights
Refugees, IDPs and Migration Law

Click on the image for the full text

In June 2015, the Dutch Association of Paediatrics expressed itself in favour of a rather controversial change in the law. According to the Association, children who are terminally ill and suffer unbearably should be accorded the right to die. To date, Belgium is the only country in the world where a child, unhampered by age restrictions – in exceptional situations and under very strict conditions – can be allowed the option of active life-ending treatment.

In this article the right to die is discussed from a children’s rights perspective.

Click on the image for the full text

En juin 2015, l’Association néerlandaise de pédiatrie s’est prononcée en faveur d’un changement de la loi plutôt controversé. Selon l’Association, les enfants malades en phase terminale et qui souffrent insupportablement devraient se voir accorder le droit de mourir. À ce jour, la Belgique est le seul pays au monde où un enfant, sans être gêné par des restrictions d’âge, mais dans des situations exceptionnelles strictement conditionnées, peut être autorisé à opter pour un traitement actif de fin de vie.

Cet article discute du droit de mourir dans la perspective des droits de l’enfant.

Cliquez sur l’image pour lire l’article

En junio de 2015, la Asociación Neerlandesa de Pediatría se expresó a favor de un cambio un tanto controversial a la ley. Según la Asociación, se les debe reconocer el derecho a morir a los niños con enfermedades terminales que sufren en forma insoportable. Hasta la fecha, Bélgica es el único país del mundo en el que se les puede permitir a los niños, sin restricciones de edad en situaciones excepcionales y bajo condiciones muy estrictas la opción de someterse a un tratamiento para poner fin a su vida.

En este artículo, analizamos el derecho a morir desde la perspectiva de los derechos del niño.

Haga clic en la imagen para leer el artículo

It is estimated that there are over 58 million orphaned children in Africa, due to a variety of causes. The majority of these children have been absorbed into informal alternative care settings, primarily provided by extended family members, but also by the community. However, extended family and community networks, which Africa has relied on for generations, are no longer able to cope with the increasing number of children in need of alternative care. As a result, a growing number of African children are put up for adoption across the world.

Intercountry adoption is a form of adoption in which the legal parenthood of a child is transferred to adoptive parents who reside in or are citizens of another country. While global numbers of intercountry adoption have decreased in recent years, Africa is the only continent where intercountry adoption is on the increase. This trend has led to a growing concern among African governments and children’s rights advocates as serious risks and challenges have presented themselves. Although some children may benefit from the adoption system, experiences from various countries suggest that this type of adoption may have detrimental effects on children involved and is marred with serious institutional, procedural and other problems.

Against this background, the African Child Policy Forum organised the Fifth International Policy Conference on the African Child, entitled ‘Intercountry adoption: Alternatives and Controversies’. The Conference was held on 29 and 30 May 2012 at the United Nations Conference Centre in Addis Ababa, Ethiopia.

Click on the image for the full text